ดีฮับ ตอนนี้เวลา  4.01 น. อย่าสงสัยละว่ะทามไม คนอย่างอิซามานั่งแหกขี้ตาอยู่ตอนนี้ ( โดยเฉพาะอิบิ เมิงอย่างสงสัยเชียว) ก้อไม่มีไรมากหลอกนะ    คงเปงเพราะกะลังมะสะบายเลยทามให้ จิตของตัวเองอ่อนแอมั้ง

               เอนทรี่นี้คงไม่ไรจะพูดมากอ่ะ เพียงแค่อยากจะเล่า.... ถึงคนสองคนที่เปงเหมือนสิ่งยึดเหนียวของซาเองอ่ะฮับ  ถ้าคายไม่อยากอ่านก้อไม่ต้องอ่านก้อได้นะ  มานคงจะเหมือนคนที่ใกล้จะบ้า ( เพราะอ่านหนังสือมาเกินไป ) มาพร่ำเพ้ออยู่อ่ะ

                        คนๆแรกที่อยากจะพูดถึง..ก้อคงเปงคนๆนั้นที่เปงเหมือนทุกสิ่งทุกอย่างของชีวิตนี้เลยละมั้ง...เปงคนที่ทามให้เราได้รุ้ว่าโลกใบนี้มีสีสันที่มากมายกว่าที่เคยเหง

                        HYDE.....บุคคลที่ทำให้ซาได้พบกับสีสันที่เรียกว่า งดงามกว่าสิ่งอื่นใด สีสันที่เรียกว่าดนตรี  สำหรับคนที่ไม่เคยรู้จัก ไฮด์ ก้อขอเกริ่นเล็กน้อย  ไฮด์ เปงนักร้องนำของวงที่มีชื่อเสียงอย่างมากมายของญี่ปุ่น วงดนตรีวงนี้ได้ถูกขนานนามว่า    " L'arc~en~ciel "      คำว่า " L'arc~en~ciel "แปลว่า " สายรุ้งเส้นงาม " นี้ละมั้งสีสันที่ซาได้เหง และหลงรักมาจนถึงปัจจุบัน  

                       ไม่อยากจะบอกว่า ตอนที่เหง ไฮด์ซัง ครั้งแรก ตอนประมาณ ป.4 มั้ง ไม่แน่จาย ( นานมากกกกกแล้ววว ) อยากจะบอกว่าตอนนั้นอิซาถุกพี่สาวคนดีของอิซา ( หึหึ ) หลอกให้รอดูเทพบุตรของมาน อิซามานก้อนั้งรอไปสิ เที่ยงคืน ตีหนึ่ง ไม่หลับไม่นอน ส่วนอิคนสั่งให้ดูนั้น.....มานหลับไปนานละ  ( -*- )  นั่งรอไปสักพัก ในที่สุดรายการที่จะดูมานก้อปรากฏขึ้น... ( สมัยก้อคงจะจำกานได้มั้ง รายกาย เจ โซน อ่ะ ) ตอนแรกซาก้อรอดูเทพบุตรของ ชีเทออยุ่ดีๆๆ แต่ก่อนที่จะมีเทพบุตรของชีออกมาร้องเพลง  อิซาได้พบกับ!!!!!!!!..

                     วงๆนึงที่ให้ความรู้สึก แบบว่า...... น่ากลัวโคตรรรรรรรร  วงเ .... ย ไรว่ะน่ากลัวสุดๆๆ และไอ้วงที่น่ากลัวนั้นแหละ วง ลาร์ค เองอ่ะ ( ที่กลัวเพราะมานเปงเพลง  shinjuku lost control อ่ะคายเคยเหงคงรุ้จักอ่ะ ไฮด์หน้าตาโรคจิตสุดๆๆ ) และนั้นก้อเปงกานพบกันครั้งแรกของซากะวงลาร์ค.......

                     จากตอนนั้นจนถึงปัจจุบัน อิซาก้อยังคงหลงร้ากกกอย่างโงหัวไม่ขึ้น กะวงนี้ ทุกครั้งที่กลับไปพบเพื่อนเก่า มีแต่ถามเหมือนกานว่า..." เมื่อไรเมิงจะเลิกชอบมานว่ะ "... และทุกๆๆครั้งคำตอบก้อจะเหมือนเดิม......ไม่มีวันที่จะเลิกชอบ ถ้าจะเลิกคงเปงวันที่ฝ่ายใดฝ่ายนึงหายไป  และคำถามที่ตามมาอีกก้อคือ...ถ้ามานตายแล้วเมิงจะฆ่าตัวตายตามมานไปป่ะ เหมือนตอนที่ฮิเดะ ( ป๋าเดะของนู๋ TT^TT ) ตายอ่ะ.....คำตอบ..." ไม่รุ้สิ คงต้องรอดูวันนั้นละมั้ง " ตอบไปแบบนั้นแล้วหัวเราะกะเพื่อนๆๆ แต่ในใจ  ไม่อย่าให้วันนั้นมาถึง .....

                    จากคำว่า " รัก " กลายมาเปงคำว่า " ศรัทธา " อาจจะเรียกได้ว่า มานมากกว่าคำว่ารัก ไม่มี ใครเข้ามาแทนที่ๆอยู่ในใจได้   อาจจะมีใครหลายๆๆคนที่เคยชอบวงลาร์ค และสุดท้ายก้อเลิกชอบไป.. เอาเถอะถึงแม้ว่าเราไม่อาจจะกำหนดให้ทุกๆๆคนชอบสิ่งเหมือนกันได้ แต่เราก้อไม่อยากให้ทุกๆๆคนที่เคยชอบลืมเลือน  จะทำไงได้ก้อ พวกเค้าหันไปเหงสิ่งที่ใหม่กว่า หล่อกว่า วงที่เรียกได้ว่า อายุใกล้เลข 4 แล้ว แต่ก้อนะ ซาก้ออยากให้พวกเค้ากลับมามองดูสิ่งที่เรียกว่าดนตรี มิใช่หน้าตาดูบ้าง เพราะบทเพลงทุกเพลงของวงลาร์คนั้นเปรียบเหมือนท้วงทำนองที่ขับขาน..ถึงสิ่งที่รักและหวงแหน..จนไม่อาจจะจะเอ่ยอออกมาเปงคำพูดได้......

                   เอาเถอะยังไง ซาก้อคงไม่คำพูดชักจูงใครให้ชอบ เพียงแต่ ซาคงจะ " ศรัทธา " ในวงลาร์คต่อไปเรื่อยๆๆ ไม่มีที่สิ้นสุด อาจไม่สามารถเอ่ยออกมาเปงคำพูดว่า...จะเชื่อมั่นตลอดไป.... แต่ซาก้อจะ ศรัทธา ต่อวงดนตรีวงนี้ไปเรื่อยๆๆจนกว่า ใครสักคนจะหายไป .......

 .

.

.

.

.

.

.

                   และคนอีกนึงคนที่อยากจะเปรียบเค้าเหมือนพี่ชาย เค้าเปงคนที่มีความคิด และอิสระยิ่งกว่าใครๆๆในโลก ถึงแม้เค้าจะจากซาไปแล้ว... แต่ซาก้อขอให้พี่ชายคนดีของซามีความสุด กับงานศิลปะที่ไม่มีวันหลับใหลนะค่ะ...

                  KAZUKI  RAPHAEL  หลายๆๆคยอาจจะไม่รุ้จัก แต่ถ้าเปงคนที่ชอบวิช่วลร็อคคงจะรุ้จัก ( ละมั่ง )  เปงบุคคลในตำนาน ที่สร้างความฝัน ให้แก่ทุกๆๆคน มีหลายคนที่อยากได้เค้าเปงต้นแบบ ไม่เว้นแม้แต่ซา...   เพียงแค่ซาได้ฟังและอ่านบทความที่เกียวกับวงๆๆนี้ ก้อทำให้ซาคิดได้ว่า...คนๆๆนี้มีความคิดเปงผู้ใหญ่ดีจัง  อยากโตเปงผู้ใหญ่อย่างนี้บ้างจัง...

                  แต่ในที่สุดคนที่ซาคิดว่า เค้าเปงผู้ใหญ่ก้อได้.....ซาไม่อยากใช้คำว่า..เลย อยากพูดเพียงแค่ เค้าจากเราไปยังที่ๆเค้าต้องการ หลับไปเปงเวลานาน รอเวลาที่จะตื่นขึ้นมาพบกับศิลปะที่เค้าฝันถึง  ซายังคงจำวันที่ได้รับข่าวร้ายครั้งนี้ได้ดี...ไร้ซึ่งเสียงร้องไห้ ไร้ซึ่งเสียงสะอื้น  คงเหลือไว้เพียง..ความคิดที่ว่าทำไมพี่ชายคนนี้ถึงได้ทำอย่างนี้...  

                   และในที่สุดซาก้อเข้าใจว่าทำไม....หลังจากซาได้รับสารที่ส่งมาจากพี่ชายคนนี้  " ฝันถึงศิลปะที่ไม่มีวันสิ้นสุด " สารที่ส่งมานั้น...มันช่างปวดร้าว ขมขื่นและเจ็บปวดเปงที่สุด  โปรเจ็ตของพี่ชายที่ทุกคนเฝ้ารอคอย ก้อกลายเปงเพียงความฝันที่ไม่อาจไปถึง  รอคอยต่อไปก้อคงไม่อาจพบเจอ...

                  พี่ชาย..... ซาเข้าใจแล้วละว่าทำไมพี่ชายถึงไม่อยากเปงผู้ใหญ่ ซาได้รับรู้แล้วละว่า... โลกของการเปงผู้ใหย๋ก้อคงไม่ต่างอะไรกับกองขยะเน่าๆๆที่เปงเหมือนสิ่งที่รวมเอาของเสียทั้งหมดมารวมกัน พี่ชายคงไม่อยากกลายเปงแบบคนพวกนั้นละสิ.. และสุดท้ายพี่ก้อได้เลือกทางเดินที่จะไม่เปงผู้ใหญ่....เลือกทางเดินที่จะกลายเปงเด็กไม่มีวันโตไปตลอกกาล....

                  คงมีหลายคนที่หลงเจ้ามาในบล็อกนี้ แล้วคิดว่า ทำไม อิซากิ ถึงต้องเพ้อถึงคนที่ไม่มีวันกลับ ไม่ได้อยู่บนโลกนี้อีกแล้ว  ซากิ คงตอบได้เพียงแค่ว่า..... ซาเริ่มเข้าใจในสิ่งที่พี่ชายได้รับก้อได้มั้ง   ทั้งความเหงา เปล่าเปลี่ยว และความอ้างว้าง ที่คอยกันกร่อดจิตใจอยู่ตอนนี้....หรือไม่ก้อเปงเพื่ออารมณ์ ชั่วขณะของเด็กเตรียมแอดมิดก้อเปงได้..( หึหึ )  แต่ก้อเอาเถอะคนอื่นจะคิดยังไงก้อช่าง  มีแต่ตัวเราคนเดียวที่รุ้ก้อเพียวพอแล้ว.....

                 พี่ชาย  ตอนนี้อีกเพียง 1 ปี ซาก้อจะมีอายุเท่าพี่ชายแล้วนะ  เมื่อถึงตอนนั้นซาคงจะตัดสินได้เองละว่า จะก้าวเดินไปทางไหน จะเปงเด็กไปตลอกกาล หรือจะโตขึ้นเปงผู้ใหญ่ที่โสมม  แต่ถึงแม้ว่าซาจะเลือกทางเดินไหน ซาก้อยังคง  รักและเทิดทูน   พี่ชายคนนี้อยู่ดี  อาจจะไม่เหมือนกับ ความศรัทธา ที่ซามีต่อวง ลาร์ค  แต่เชื่อได้เลยว่า  ซาจะยังคงระลึกถึงพี่ชายคนนี้ตลอดจนกว่า..ชีวิตน้อยๆของซาจะหายไป  แต่ตอนนั้น ซาคงจะได้เจอพี่ชายละมั้ง...

                 " มีความสุขหรือเปล่า เหนื่อยมั้ย ถ้าเหนื่อยก้อหยุดพักบ้างก้อได้นะ  ถึงการตามความฝันมันจะยาก แต่พี่ชายก้ออย่าท้อนะค่ะ ขอให้หลับฝันดีนะค่ะ  พี่ชาย ผู้เปงเด็กตลอดกาล และมิอาจเติบโตเปงผู้ใหญ่... "

.

.

.

" ฝันถึงศิลปะที่ไม่มีวันสิ้นสุด "

.

.

.

                   เอาละนะ หลังจากที่ได้เพ้อไปต่างๆๆนาๆ  แล้ว ซาก้อขออวยพรคนที่ทนอ่านมาจบได้ ว่า... ถึงแม้ว่าความฝันนั้นมันจะยากเพียงใด ถ้าเรามีความมุ่งมั่นที่จะทำแล้ว สักวันนึงมานจะต้องกานเปงจิง  ถ้าท่านท้อละก้อ...ขอให้เอาแบบอย่าง พี่ชายคนนั้น และวง ลาร์ค นะค่ะ เพราะว่าพวกเค้าได้พบกับความฝันที่พวกเค้าตามหากันแล้ว  

          ป.ล. ถ้าคายอ่านแล้วคิดว่า  อินี่มานบ้าก้อไม่ต้องเม้นท์ ก้อได้นะ แต่ขอให้นำข้อคิดบางข้อไปคิดบ้าง....          

    

    " แล้วพวกคุณมีฝันที่จะตามหากันแล้วหรือยัง "

   

 

                                    ^^ ซากิ ^^

edit @ 18 Jan 2008 04:05:15 by SaBi

Comment

Comment:

Tweet

ขอโทษนะ

#2 By bigii on 2008-01-18 14:31

ไปนอนเหอะป่ะ
เออใช่ ลาร์คอองเซลถ้าแปลตามภาษาฮินะฮ๊า มันไม่ได้แปลว่าสายรุ้งเส้นงามเฉยๆน๊า
มันแปลว่า

สายรุ้งเจ็ดสีส่องประกายที่ทอดตัวยาวไปตามท้องฟ้าสีฟ้าครามแสนงดงามเหนือกลีบเมฆ(ทำตาซึ้งไปด้วย)
พอละทำของเมิงเสื่อม 555+

#1 By bigii on 2008-01-18 13:04